De stem van Anna

Ik heet Anna Lucia, maar iedereen noemt me Anna. Hoe oud ik ben? Ik ben 90 jaar jong.

Ik woon op de plek waar ik ben geboren: Reggio Emilia. Ik had een fijne jeugd, al is de oorlog zeker altijd aanwezig in mijn herinneringen eraan. Mijn moeder moest elke dag brood bakken, want na het dorsen haalden de bewakers het graan op en lieten ons maar een paar ons per persoon. Daarom moesten we heel goed oppassen dat we niets verspilden. Het waren jaren waarin overvloed ondenkbaar was, maar we hebben nooit honger geleden.

In mijn herinneringen stond mijn moeder, Olga, die we allemaal Stella noemden, vaak in de keuken tagliatelle en cappelletti te maken... Ik herinner me hoe ze het deeg kneedde en me leerde het uit te rollen. De tafel was te hoog voor een meisje van tienenhalf, dus moest ik elke keer op een krukje klimmen. Zij waste af en mijn broer moest afdrogen. Omdat ik de jongste was, kreeg ik het bestek en alles wat niet kon breken. Vele jaren geleden, in de nacht waarin de heilige Lucia de kousen van de kinderen vult met snoep, had ik geen zin om te helpen. En ik luisterde ook niet naar de waarschuwingen van mijn moeder: “De heilige Lucia ziet je, weet je!” De volgende ochtend werd ik vóór Luigi wakker en rende ik naar de kous die ik de avond ervoor voor de heilige Lucia had opgehangen. Maar tot mijn grote verbazing was die leeg. Omdat de kous van mijn broer dezelfde kleur en stof had, besloot ik ze te verwisselen terwijl iedereen nog sliep. Ik had alleen niet gezien dat de kous van Luigi veel langer was dan de mijne! Ik werd meteen betrapt, maar ik kreeg er geen straf voor. We deelden het snoep dat mijn broer had gekregen. Natuurlijk was Luigi daar niet blij mee.

Toen de jaren verstreken en ik zelf kinderen kreeg, was het traditie om op de dag voor Sint-Lucia de vulling te maken voor de tortelli die we met Kerstmis maakten. We kookten de kastanjes, maakten de jam, met geraspte citroenschil, sultanarozijnen, chocolade en later zelfs koffie. De pan was zo groot dat hij niet eens in de koelkast paste, dus lieten we hem op het balkon afkoelen. Als mijn dochters alleen waren, gingen ze met hun lepels de kou in om er wat van te stelen. Ze dachten dat ik het nooit zou merken, maar ik wist het altijd. Ook daarom maakte ik er zo'n enorme hoeveelheid van.

We hebben veel familierecepten, zoals pasta rasa , die een dag van tevoren wordt gemaakt, en de ‘tagliatelletaart’, die mijn dochter ‘boterconcentraat’ noemt. Mijn oma was dol op zuppa di pane, een soep van oud brood. Als kind hoorde ik haar tegen mijn moeder zeggen: “Stella, maak niets voor mij. Ik maak panèda voor mezelf”. En dan rende ik naar boven, want ik wist dat er altijd ook wat voor mij was. Van alle traditionele gerechten van onze familie is er één dat bijzonder veel over ons zegt. Het is het recept van mijn moeder met gefrituurd gnocco-deeg gevuld met snijbiet uit de moestuin. Waarom gefrituurd? Omdat iedereen weet dat gefrituurd eten veel lekkerder is. Ze noemde dit recept erbazzoncini en er is niemand ter wereld die het niet lekker vindt.

Mijn dochters maken ze nog steeds voor hun kinderen, want familierecepten doorgeven is als een wandeling langs herinneringen, waarbij we de woorden van onze moeders koesteren om ze nooit te vergeten. Daarom besloot ik een paar kerstfeesten geleden deze recepten op te schrijven en ze mijn kleinkinderen cadeau te doen. En op het kaartje schreef ik:

Als jullie smaak nooit verandert, wil ik dat jullie mijn recepten krijgen.
Veel kookplezier.
Met liefde,
Oma Anna

De recepten van Anna: erbazzoncini fritti (gefrituurde erbazzoncini)

Ingrediënten

Voor het gnoccodeeg
1 kg bloem
4 theelepels zout
5-6 eetlepels olijfolie
½ liter melk

Voor de erbazzoncini
1 kg snijbiet of spinazie
3-4 eetlepels olijfolie
150 g Parmigiano
Gehakte peterselie en knoflook
Zout

Bereiding

Voor het gnoccodeeg
Kneed alle ingrediënten samen en laat een uur rusten.

Voor de erbazzoncini
Blancheer de snijbiet en de spinazie en hak ze samen fijn. Bak ze 10 minuten in een pan met olie. Haal van het vuur, voeg de peterselie en de kaas toe en breng op smaak met zout.
Maak met het deeg, dat niet te dun mag zijn, de tortelli; sluit ze rondom goed af en knijp ze in het midden samen. Frituur telkens een paar erbazzoncini in ruim olie.

Credits:
Tekst van Carlotta Fiore
Foto van Diego Rosselli